The Wonderful Wizard of Oz

พ่อมดมหัศจรรย์แห่งออซ

L. Frank Baum, translated by Charnvit Kasetsiri

แอล.    แฟรงก์    โบม    :เขียน,    ดร.    ชาญวิทย์เกษตรศิริ    : ผู้    แปล

Chapter 1. The Cyclone

บทที่    1    พายุไซโคลน

Dorothy lived in the midst of the great Kansas prairies, with Uncle Henry, who was a farmer, and Aunt Em, who was the farmer's wife.

โดโรธีอาศัย อยู่ท่ามกลาง ทุ่ง ใหญ่ ในแคนซัส    กับ ลุงเฮนรีชาว ไร่ และป้าเอ็มภรรยาชาว ไร่

Their house was small, for the lumber to build it had to be carried by wagon many miles.

บ้านของพวกเขาหลังเล็ก    เพราะ ไม้ สร้างบ้านต้องขนมา ด้วยเกวียน เป็นระยะทางหลายไมล์

There were four walls, a floor and a roof, which made one room; and this room contained a rusty looking cookstove, a cupboard for the dishes, a table, three or four chairs, and the beds.

บ้านมีสี่ฝา    มี พื้นกับ หลังคารวมทำ เป็นห้องเดียว ในห้องมี ทั้งเตาหุงต้มที่สนิมดู ขึ้นเลอะ    มี ตู้ ใส่ถ้วย    ชาม โต๊ะ    เก้าอี้สาม    หรือสี่ ตัว แล้ว ก็มีเตียงนอน

Uncle Henry and Aunt Em had a big bed in one corner, and Dorothy a little bed in another corner.

ลุงเฮนรีกับป้าเอ็มมีเตียงนอน ใหญ่ อยู่ที่ มุมหนึ่ง ส่วนโดโรธีมีเตียงเล็ก อีกที่ มุมหนึ่ง

There was no garret at all, and no cellar--except a small hole dug in the ground, called a cyclone cellar, where the family could go in case one of those great whirlwinds arose, mighty enough to crush any building in its path.

ไม่มีห้อง ใต้เพดานเลย    ห้อง ใต้ถุน ก็ ไม่มี เว้น แต่มีโพรงเล็กๆที่ขุด ไป ใต้ พื้น    เรียกว่า    ``โพรงไซโคลน เป็นที่ครอบครัว นี้ จะมุด เข้า ไปเมื่อเกิด ลมมหาภัย ซึ่งกระโชก แรงจนบดขยี้ สิ่งก่อ สร้าง ใดๆที่ ขวางทางมัน ได้

It was reached by a trap door in the middle of the floor, from which a ladder led down into the small, dark hole.

ตรงกลางพื้นมี ฝาเปิด เข้า ไป    จากนั้น มีบันไดลง ไป ถึงโพรง มืดเล็กๆ

When Dorothy stood in the doorway and looked around, she could see nothing but the great gray prairie on every side.

เมื่อโดโรธียืนที่ปากประตู และมอง ไปรอบๆ    เธอ ไม่ เห็นอะไรนอกจากท้อง ทุ่งกว้างสีเทาหม่น ทั่วทุก ด้าน

Not a tree nor a house broke the broad sweep of flat country that reached to the edge of the sky in all directions.

ไม่มี แม้ต้น ไม้สักต้นหรือบ้านสักหลังที่โผล่พ้นภูมิ ประเทศ อันราบเรียบแผ่ ไป ไกลจนจดขอบ ฟ้า ทั่วทุกทิศ

The sun had baked the plowed land into a gray mass, with little cracks running through it.

ดวงตะวัน เผาผืนดินที่ไถ แล้วจนกลาย เป็น แผ่นมหึมาสีดำ    มีรอย แตกระแหง อยู่ ตลอด

Even the grass was not green, for the sun had burned the tops of the long blades until they were the same gray color to be seen everywhere.

แม้ แต่ หญ้า ก็ ไม่ เขียว    เพราะดวง ตะวัน เผายอด ใบยาว เสียจน เป็นสีเทาหม่นมอง เห็น อยู่ ทั่ว ไป

Once the house had been painted, but the sun blistered the paint and the rains washed it away, and now the house was as dull and gray as everything else.

ครั้ง หนึ่ง เคยทาสีบ้าน เอา ไว้ แต่ ก็ ถูกดวง ตะวัน เผา เสียจนสีพอง แล้วฝน ก็ชะมันหลุด ไปจนหมด และตอนนี้ บ้านจึงดูหม่นหมอง เป็นสีเทา เหมือน สิ่ง อื่นๆ ด้วย

When Aunt Em came there to live she was a young, pretty wife.

ตอนที่ป้าเอ็มย้ายมาอยู่ที่นี่    เธอ ยังสาว เป็นภรรยาที่งดงาม

The sun and wind had changed her, too.

แล้ว แดด และลม ก็ ได้ เปลี่ยนเธอ ไป

They had taken the sparkle from her eyes and left them a sober gray; they had taken the red from her cheeks and lips, and they were gray also.

เอาประกาย ไปจากดวงตาเธอ    ปล่อย ไว้ แต่ ความ สุขุมอย่างหม่นหมอง เอาสีแดง จาก แก้ม และริม ฝีปากเธอ ไป    กลาย เป็นสีหม่นๆ เหมือนกัน

She was thin and gaunt, and never smiled now.

เธอผอมและหลังโค้ง และเดี๋ยวนี้ ไม่เคยยิ้ม เลย

When Dorothy, who was an orphan, first came to her, Aunt Em had been so startled by the child's laughter that she would scream and press her hand upon her heart whenever Dorothy's merry voice reached her ears; and she still looked at the little girl with wonder that she could find anything to laugh at.

เมื่อโดโรธีซึ่ง เป็น เด็กกำพร้ามา อยู่กับ เธอตอนแรก ป้าเอ็ม ตื่น เต้นกับ เสียง หัวเราะ ของ เด็ก น้อยมาก    เธอ จะส่ง เสียงร้อง แล้ว เอามือทาบอกทุก ครั้ง ที่ เสียง อันร่าเริงของโดโรธี เข้าหูเธอ และเธอเฝ้ามอง เด็ก หญิง น้อยๆ ด้วย ความประหลาด ใจ ด้วย ยังหาอะไรมา เป็นเรื่อง หัวเราะ ได้

Uncle Henry never laughed.

ลุงเฮนรีไม่เคย หัวเราะ

He worked hard from morning till night and did not know what joy was.

ลุงทำงานหนักจากเช้า ยัน ค่ำ และ ไม่เคยรู้ จักว่า ความร่าเริงคืออะไร

He was gray also, from his long beard to his rough boots, and he looked stern and solemn, and rarely spoke.

ลุงดูหม่นหมองไปหมด ตั้ง แต่เครายาวจนจดรอง เท้าบูต อัน หยาบ แล้วลุง ก็ดูเคร่งขรึมน่า เกรงขาม ไม่ค่อย จะพูด

It was Toto that made Dorothy laugh, and saved her from growing as gray as her other surroundings.

มีโตโต้ที่ทำ ให้โดโรธี หัวเราะ ได้ และ ช่วยเธอ ให้พ้นจากการกลาย เป็นสีเทาหม่น เหมือนกับ สิ่งรอบ ตัว อื่นๆ

Toto was not gray; he was a little black dog, with long silky hair and small black eyes that twinkled merrily on either side of his funny, wee nose.

โตโต้สี ไม่เทาหม่น แต่มัน เป็นหมาสีดำ ตัว น้อยๆ    ขนยาวปุยราวกับ ไหม    มีตาดำเล็ก เป็นประกายรื่นเริง อยู่สองข้าง จมูกเล็ก อันน่าขันของมัน

Toto played all day long, and Dorothy played with him, and loved him dearly.

โตโต้ เล่น ทั้งวัน และโดโรธี ก็ เล่นกับ มัน และรักมัน เหลือ เกิน

Today, however, they were not playing.

อย่างไรก็ตาม    วัน นี้ ทั้ง คู่ ไม่ ได้ เล่น

Uncle Henry sat upon the doorstep and looked anxiously at the sky, which was even grayer than usual.

ลุงเฮนรีนั่ง อยู่ที่บันไดประตู และเฝ้ากังวลจ้องดูท้อง ฟ้าสีเทาหม่น ผิดปกติ

Dorothy stood in the door with Toto in her arms, and looked at the sky too.

โดโรธียืนที่ประตู    กอดโต โต้ ไว้ ในอ้อมแขน และ ก็มองดูท้อง ฟ้า อยู่ เหมือนกัน

Aunt Em was washing the dishes.

ป้าเอ็มกำลังล้างชามอยู่

From the far north they heard a low wail of the wind, and Uncle Henry and Dorothy could see where the long grass bowed in waves before the coming storm.

จากด้าน เหนือ ไกลออก ไป    มี เสียงลมครางแผ่ว เบา ได้ยิน มา    ลุงเฮนรี และโดโรธี เห็นต้น หญ้า สูงเอน เป็น คลื่นก่อนที่พายุ จะมา ถึง

There now came a sharp whistling in the air from the south, and as they turned their eyes that way they saw ripples in the grass coming from that direction also.

แล้ว ก็มี เสียงหวีดหวิว ชัดเจนมาจากบรรยากาศทาง ใต้ และเมื่อ เหลือบตา ไปทาง ด้านนั้น ก็ เห็น คลื่น หญ้ามาทาง ด้านนั้น ด้วย

Suddenly Uncle Henry stood up.

ลุงเฮนรีผุดลุกขึ้นทัน ใด

"There's a cyclone coming, Em," he called to his wife.

``ลมไซโคลนมา    เอ็ม''ลุงร้องบอกภรรยา    ``

"I'll go look after the stock."

ข้าจะ ไปดูสัตว์ เลี้ยง หน่อย

Then he ran toward the sheds where the cows and horses were kept.

แล้วลุง ก็ วิ่ง ไป ยังเพิงที่วัว และม้า อาศัย อยู่

Aunt Em dropped her work and came to the door. One glance told her of the danger close at hand.

ป้าเอ็มหยุดทำงาน และมาที่ประตู เพียงชายตามองป้า ก็บอก ได้ว่า อันตรายมา ถึง แล้ว

"Quick, Dorothy!" she screamed.

เร็ว    โดโรธี!ป้าตะโกน

"Run for the cellar!"

วิ่ง ไปห้อง ใต้ถุน''

Toto jumped out of Dorothy's arms and hid under the bed, and the girl started to get him.

โตโต้ผลุน กระโดดลงจากอ้อมแขนโดโรธี แล้ว เข้า ไปซ่อน อยู่ ใต้เตียง เด็ก หญิง น้อย เข้า ไปดึงมันออกมา

Aunt Em, badly frightened, threw open the trap door in the floor and climbed down the ladder into the small, dark hole.

ป้าเอ็มกระชากฝาที่ พื้นออกอย่างอกสั่น ขวัญหาย    ปีนบันได ไม้ลง ไป ในโพรงเล็ก อัน มืดทึบ

Dorothy caught Toto at last and started to follow her aunt.

โดโรธีจับโต โต้ ได้ ในที่ สุด และ วิ่งตามป้าเธอ ไป

When she was halfway across the room there came a great shriek from the wind, and the house shook so hard that she lost her footing and sat down suddenly upon the floor.

เมื่อเธอมาได้ ครึ่งห้อง ก็มี เสียงหวีดหวือ ส่วนบ้าน ก็สั่นอย่าง แรงจนเธอหกคะมำ นั่งจ้ำเบ้า อยู่กับ พื้น

Then a strange thing happened.

แล้ว สิ่งประหลาด ก็เกิด ขึ้น

The house whirled around two or three times and rose slowly through the air.

บ้านหมุน ไป หมุนมาสองสามรอบ แล้ว ก็ลอย ขึ้น สู่ อากาศอย่างช้าๆ

Dorothy felt as if she were going up in a balloon.

โดโรธีรู้สึกราวกับ ว่าเธอ ได้ ขึ้น ไปกับ ลูกบอลลูน

The north and south winds met where the house stood, and made it the exact center of the cyclone.

พายุเหนือกับ พายุ ใต้มาพบกันตรงที่บ้านพอดี และทำ ให้ตรงนั้น เป็นจุด ศูนย์กลางของพายุไซโคลน

In the middle of a cyclone the air is generally still, but the great pressure of the wind on every side of the house raised it up higher and higher, until it was at the very top of the cyclone; and there it remained and was carried miles and miles away as easily as you could carry a feather.

ตามปกติตรงกลางพายุไซโคลนอากาศ จะ นิ่ง แต่ ความกด ดันอย่างหนัก ของลมทุก ด้านรอบบ้าน    ทำ ให้บ้านลอย สูง ขึ้นๆ    จนกระทั่ง ขึ้น ไป อยู่ สุดยอดของพายุไซโคลน และจากตรงนั้น ก็ ถูกหอบ ไปหลายไมล์    ง่ายดายราวกับ หอบขนนก

It was very dark, and the wind howled horribly around her, but Dorothy found she was riding quite easily.

มืดมาก แล้ว    ลม ยังส่ง เสียงหวีดหวือน่ากลัว อยู่รอบ ตัวเธอ แต่โดโรธี เห็นว่าเธอสามารถ นั่ง ไป ได้อย่างง่ายดาย

After the first few whirls around, and one other time when the house tipped badly, she felt as if she were being rocked gently, like a baby in a cradle.

ครั้ง หนึ่ง หลังจากที่บ้านสะดุดอย่าง แรง และ หมุน ไปรอบๆสองสาม ครั้ง ในตอนแรก เธอ ก็รู้ สึกว่า ตัว เอง ถูกแกว่งอย่างแผ่ว เบาราวทารก ในเปล

Toto did not like it.

โตโต้ ไม่ชอบ ใจเลย

He ran about the room, now here, now there, barking loudly; but Dorothy sat quite still on the floor and waited to see what would happen.

มันวิ่ง ไป วิ่งมารอบห้อง    ทางโน้นทีทางนี้ ที    ส่ง เสียงเห่าดัง ก้อง แต่โดโรธี นั่ง นิ่ง อยู่บน พื้นเฝ้าคอยดูว่า จะเกิด อะไร ขึ้น

Once Toto got too near the open trap door, and fell in; and at first the little girl thought she had lost him.

ครั้ง หนึ่ง โต โต้ เข้า ไป ใกล้ ฝาที่ พื้นมาก ไปเลยพลัดตกลง ไป    ทีแรก เด็ก หญิง คิดว่าเธอ จะสูญ เสียมัน ไป เสีย แล้ว

But soon she saw one of his ears sticking up through the hole, for the strong pressure of the air was keeping him up so that he could not fall.

แต่ ชั่วครู่เธอ ก็ เห็นหูของมันโผล่ ขึ้นมาจากช่องนั้น ทั้งนี้ เพราะ แรงกดอย่างหนัก ของ อากาศทำ ให้โต โต้ ไม่ตกลง ไปข้างล่าง

She crept to the hole, caught Toto by the ear, and dragged him into the room again, afterward closing the trap door so that no more accidents could happen.

โดโรธีคลานไปที่ช่องนั้น จับ หูโต โต้ ไว้ ได้ และลากมันมาที่ห้อง อีก    หลังจากนั้น ก็ปิด ฝา พื้นเพื่อ จะ ได้ ไม่เกิด อุบัติเหตุ อีก

Hour after hour passed away, and slowly Dorothy got over her fright; but she felt quite lonely, and the wind shrieked so loudly all about her that she nearly became deaf.

ชั่วโมง แล้ว ชั่วโมง เล่าผ่าน ไป    โดโรธีค่อยๆหายกลัว แต่เธอรู้ สึกเหงา เหลือ เกิน และลม ก็ส่ง เสียงหวีดหวือดัง เสียจนเธอแทบ จะหูหนวก

At first she had wondered if she would be dashed to pieces when the house fell again; but as the hours passed and nothing terrible happened, she stopped worrying and resolved to wait calmly and see what the future would bring.

ทีแรกเธอสงสัยว่าคง จะ ถูกฉีกกระชากออก เป็นชิ้นเล็กชิ้น น้อยเมื่อบ้านเอนล้มลง อีก ครั้ง แต่หลาย ชั่วโมงผ่าน ไป ก็ ไม่มีอะไรเกิด ขึ้น    เธอเลยเลิก วิตก และตัด สิน ใจคอยดูอย่างสงบ และรอว่าอนาคต จะ เป็นอย่างไร

At last she crawled over the swaying floor to her bed, and lay down upon it; and Toto followed and lay down beside her.

ในที่ สุดเธอคลานจาก พื้นห้องที่โยก ไปมา ขึ้น ไปบนเตียง แล้ว ก็นอนลง    โต โต้ตามติดมานอนลง ใกล้ๆเธอ

In spite of the swaying of the house and the wailing of the wind, Dorothy soon closed her eyes and fell fast asleep.

ไม่ช้าโดโรธี ก็ปิดตาลง หลับผล็อย ไปอย่างสนิท ทั้งๆที่บ้านโยก ไปมา และลม ก็ครางหวีดหวือ

Chapter 2. The Council with the Munchkins

บทที่    2    พบกับมันช์กิน ส์

She was awakened by a shock, so sudden and severe that if Dorothy had not been lying on the soft bed she might have been hurt.

โดโรธีตื่น ขึ้น ด้วย ความตก ใจอย่างฉับพลัน และรุน แรง ซึ่งถ้า เธอมิ ได้นอน อยู่บนเตียงนุ่ม ก็คงบาด เจ็บ ได้

As it was, the jar made her catch her breath and wonder what had happened; and Toto put his cold little nose into her face and whined dismally.

ตอนนั้นความตก ใจ ช่วยทำ ให้เธอหาย ใจ แล้ว ก็งง อยู่ว่าเกิด อะไร ขึ้น    โต โต้ เอา จมูก น้อย เย็นเยือกมาพาดกับ หน้าเธอ แล้วร้องครางน่าสงสาร

Dorothy sat up and noticed that the house was not moving; nor was it dark, for the bright sunshine came in at the window, flooding the little room.

โดโรธีลุกขึ้น นั่ง และ สังเกต เห็นว่าบ้าน หยุดโยก แล้ว ก็ ไม่ มืดเพราะมีแสง แดดส่องผ่านหน้าต่าง เข้ามาแผ่คลุม ทั่วห้อง น้อยนั้น

She sprang from her bed and with Toto at her heels ran and opened the door.

โดโรธีผลุนผลันลงจากเตียงออกไปเปิด ประตู    มีโต โต้ตามติด เท้าเธอมา

The little girl gave a cry of amazement and looked about her, her eyes growing bigger and bigger at the wonderful sights she saw.

เด็ก น้อยร้อง ขึ้น ด้วย ความประหลาด ใจ    มอง ไปรอบๆ    ดวงตา เบิกกว้างต่อภาพมหัศจรรย์ที่เธอ เห็น

The cyclone had set the house down very gently--for a cyclone--in the midst of a country of marvelous beauty.

พายุไซโคลนได้หอบบ้านลงมาอย่างแผ่ว เบายิ่ง นำ มา ตั้ง ไว้ท่ามกลางภูมิ ประเทศที่งดงาม เหลือ เกิน

There were lovely patches of greensward all about, with stately trees bearing rich and luscious fruits.

ทุ่ง หญ้า เขียวน่ารักเรียงราย อยู่รอบ    ต้น ไม้เหยียดตรงมีลูกดก เต็ม ไปหมด

Banks of gorgeous flowers were on every hand, and birds with rare and brilliant plumage sang and fluttered in the trees and bushes.

ดอกไม้สวยสด เป็นพุ่มสลับ อยู่ ทั่ว    นกขนงามสดใสประเภทหา ได้ยากส่ง เสียงร้อง และสะบัดปีก อยู่ตามต้น และสุมทุมพุ่ม ไม้

A little way off was a small brook, rushing and sparkling along between green banks, and murmuring in a voice very grateful to a little girl who had lived so long on the dry, gray prairies.

ไกลออก ไปหน่อยหนึ่ง มีลำธารเล็กคดเคี้ยวส่งประกายเลาะเรื่อย ไปตามชาย ฝั่งสองข้างที่ เขียวขจี    ส่ง เสียงกระซิบ ยัง ความ ชื่น ใจ ให้กับ เด็ก หญิง น้อย ซึ่งเคย อยู่ แต่ท้อง ทุ่งที่หมองหม่นมานานแสนนาน

While she stood looking eagerly at the strange and beautiful sights, she noticed coming toward her a group of the queerest people she had ever seen.

ขณะที่โดโรธีจ้องดูทิวทัศน์ อันสวยงามประหลาด ด้วย ความ ตื่น เต้นนั้น เธอ ก็ สังเกตว่า กลุ่มมนุษย์แปลกที่ สุดที่เคย เห็นมา ได้ เดิน เข้ามา ใกล้

They were not as big as the grown folk she had always been used to; but neither were they very small.

พวกนั้น รูปร่าง ไม่ ใหญ่โต เท่า ผู้ ใหญ่ๆที่เธอคุ้นเคย แต่ ก็ ไม่เล็กจน เกิน ไป

In fact, they seemed about as tall as Dorothy, who was a well-grown child for her age, although they were, so far as looks go, many years older.

ที่จริงพวก นั้น ดู จะ สูง เท่าๆโดโรธี ซึ่ง เป็น เด็กที่โตพอควรสำหรับ วัยนี้ ทีเดียว แต่พวก นั้น ดู จะ แก่กว่าเธอหลายปีนัก

Three were men and one a woman, and all were oddly dressed.

มีผู้ชาย อยู่สามคนกับ ผู้ หญิงหนึ่ง คน    ต่าง แต่ง ตัวประหลาด

They wore round hats that rose to a small point a foot above their heads, with little bells around the brims that tinkled sweetly as they moved.

สวมหมวกกลมไว้บนศีรษะยอดแหลมยาวสักหนึ่ง ฟุต และมีระฆัง น้อยติดรอบปีกหมวกส่ง เสียงหวาน เวลาที่ขยับ ไปมา

The hats of the men were blue; the little woman's hat was white, and she wore a white gown that hung in pleats from her shoulders.

หมวกผู้ชายสี น้ำ เงิน    หมวกของ ผู้ หญิงร่างเล็กนั้น สีขาว    เธอสวม เสื้อคลุมขาวห้อยลงจากบ่า

Over it were sprinkled little stars that glistened in the sun like diamonds.

ตามเสื้อประดับ ด้วยดาวดวงเล็กระยิบระยับส่งประกายราวกับ เพชรยามต้องแสง ตะวัน

The men were dressed in blue, of the same shade as their hats, and wore well-polished boots with a deep roll of blue at the tops.

ผู้ชายสวมชุดสี น้ำ เงินสีเดียวกับ หมวก และสวมรอง เท้าบูต ขัดมันหุ้มแข้ง    ตรงแข้งขลิบสี น้ำ เงิน

The men, Dorothy thought, were about as old as Uncle Henry, for two of them had beards.

โดโรธีคิดว่าพวก ผู้ชายคง แก่ เท่าลุงเฮนรีเพราะมีสองคนที่ ไว้เครา

But the little woman was doubtless much older.

แต่ ผู้ หญิงร่างเล็กนั้น คง จะ แก่กว่าอย่าง ไม่ต้องสงสัย

Her face was covered with wrinkles, her hair was nearly white, and she walked rather stiffly.

ใบหน้าเหี่ยวย่น    ผม ก็เกือบหงอกขาวสนิท    เธอ เดินโขยกเขยก

When these people drew near the house where Dorothy was standing in the doorway, they paused and whispered among themselves, as if afraid to come farther.

เมื่อพวกนั้น เข้ามา ใกล้บ้านตรงที่โดโรธี ยืนที่ปากประตู    พวก เขา หยุดกระซิบกระซาบกันราวกับ ว่ากลัวที่ จะ เดิน เข้ามา อีก

But the little old woman walked up to Dorothy, made a low bow and said, in a sweet voice: "You are welcome most noble Sorceress, to the land of the Munchkins.

แต่ หญิง แก่ร่างเล็ก เดินตรง เข้ามาหาโดโรธี    โค้ง หัว ให้ แล้ว กล่าว ด้วย เสียงไพเราะ ว่า    ``ขอต้อนรับ นาง ฟ้า ผู้ทรงเกียรติ สู่ดินแดน แห่งมันชกิน ส์

We are so grateful to you for having killed the Wicked Witch of the East, and for setting our people free from bondage."

เราเป็น หนี้ บุญคุณ ท่าน เหลือ เกิน ที่ ฆ่าแม่มด แห่งทิศ ตะวัน ออก และ ช่วย ให้ ผู้คนของเรา เป็นไทพ้นพันธนาการ...''

Dorothy listened to this speech with wonder.

โดโรธีฟัง ถ้อยแถลง ด้วย ความประหลาด ใจ

What could the little woman possibly mean by calling her a sorceress, and saying she had killed the Wicked Witch of the East?

ไม่รู้ ว่า หญิง แก่ร่างเล็กหมาย ความว่าอย่างไรที่มาเรียกเธอว่านาง ฟ้า และ ก็พูดว่าเธอ ได้ ฆ่าแม่มด แห่งทิศ ตะวัน ออก

Dorothy was an innocent, harmless little girl, who had been carried by a cyclone many miles from home; and she had never killed anything in all her life.

โดโรธีเป็น เพียง เด็ก น้อยบริสุทธิ์ ไม่มี อันตรายต่อ ใคร เป็น เพียงคนที่ ถูกพายุไซโคลนหอบมา ไกลจากบ้านหลายไมล์ และเธอ ไม่เคย ฆ่า สิ่ง ใด ใน ชั่วชีวิตของเธอ

But the little woman evidently expected her to answer; so Dorothy said, with hesitation, "You are very kind, but there must be some mistake.

แต่ หญิงร่างเล็กดู จะหวัง คำตอบจากโดโรธี    ดัง นั้น เธอจึง กล่าว ขึ้นอย่างลังเลว่า    ``ท่าน ใจดีมาก แต่คง จะมีอะไร ผิดพลาดสักอย่าง

I have not killed anything."

เพราะฉันไม่เคย ฆ่า ใครเลย''

"Your house did, anyway," replied the little old woman, with a laugh, "and that is the same thing.

``ถ้าอย่างนั้น บ้านของท่าน ก็ ฆ่า เอง...'' หญิง แก่ร่างเล็กตอบ แล้ว หัวเราะ ขึ้น    `` ก็ เหมือนกันนั่นแหละ

See!" she continued, pointing to the corner of the house.

ดูซิ''เธอกล่าวต่อ แล้วชี้ ไปที่ มุมบ้าน

"There are her two feet, still sticking out from under a block of wood."

``นั่นไง...เท้า ทั้งสอง ยังโผล่ออกมา ใต้ขอน ไม้เลย''

Dorothy looked, and gave a little cry of fright.

โดโรธีเข้า ไปดู แล้ว ก็ร้อง ขึ้นอย่างตก ใจ

There, indeed, just under the corner of the great beam the house rested on, two feet were sticking out, shod in silver shoes with pointed toes.

นั่นไง...จริง ด้วย    ตรง มุมคาน ใหญ่ ใต้บ้านมี เท้า ทั้งสองโผล่ออกมา และสวมรอง เท้า เงิน ปลายแหลม ไว้

"Oh, dear! Oh, dear!" cried Dorothy, clasping her hands together in dismay.

``ตายแล้ว!ตาย แล้ว!''โดโรธีร้อง ขึ้น เอามือสองข้างกุมกัน ไว้ ด้วย ความตก ใจ    ``

"The house must have fallen on her.

บ้านคงตกลงมาทับเธอแน่ๆ

Whatever shall we do?"

เราจะทำอย่างไรกันดี

"There is nothing to be done," said the little woman calmly.

``ไม่มีอะไรต้องทำหรอก'' หญิงร่างเล็ก กล่าวอย่าง ใจ เย็น

"But who was she?" asked Dorothy.

``แต่เธอ เป็น ใครกัน''โดโรธีถาม

"She was the Wicked Witch of the East, as I said," answered the little woman.

``นางเป็นแม่มด ชั่วร้าย แห่งทิศ ตะวัน ออกตามที่ฉันบอก'' หญิงร่างเล็กตอบ

"She has held all the Munchkins in bondage for many years, making them slave for her night and day.

``นางจับพวก มันชกิน ส์ ทั้งหมดมาพันธนาการ ไว้หลายปี บังคับ ให้ เป็นทาส ทั้งกลาง คืนกลางวัน

Now they are all set free, and are grateful to you for the favor."

บัดนี้พวก เขา เป็นไทกันหมด แล้ว และ เป็น หนี้ บุญคุณ ท่านที่ ได้ ช่วย เหลือ''

"Who are the Munchkins?" inquired Dorothy.

``พวกมันชกิน ส์ เป็น ใคร''โดโรธีถาม

"They are the people who live in this land of the East where the Wicked Witch ruled."

``พวกนี้ คือ ผู้คนที่ อาศัย อยู่ ในดินแดน แห่งทิศ ตะวัน ออกที่แม่มด ชั่วร้ายเคย ปกครอง อยู่

"Are you a Munchkin?" asked Dorothy.

``เธอเป็นมันชกิน ส์ใช่ ไหม''โดโรธีถาม

"No, but I am their friend, although I live in the land of the North.

``ไม่ใช่    ฉัน เป็น เพื่อนของ เขา และฉัน อาศัย อยู่ ในดินแดน แห่งทิศ เหนือ

When they saw the Witch of the East was dead the Munchkins sent a swift messenger to me, and I came at once.

เมื่อพวกมันชกิน ส์ เห็นแม่มด แห่งทิศ ตะวัน ออกตาย ก็รีบส่งข่าว ไป ให้ฉัน    ฉัน ก็มาทันทีเลย

I am the Witch of the North."

ฉันเป็นแม่มด แห่งทิศ เหนือ''

"Oh, gracious!" cried Dorothy. "Are you a real witch?"

``ต๊าย...ตาย!''โดโรธีร้องขึ้น    ``เธอ เป็นแม่มด จริงๆหรือ''

"Yes, indeed," answered the little woman.

ใช่''หญิงร่างเล็กตอบ    ``

"But I am a good witch, and the people love me.

``แต่ฉัน เป็นแม่มดที่ดี และ ผู้คนรักฉัน

I am not as powerful as the Wicked Witch was who ruled here, or I should have set the people free myself."

ฉันไม่มี อำนาจอย่างแม่มด ชั่วร้ายที่ ปกครองที่นี่หรอก ไม่ เช่นนั้น แล้วฉันคง ช่วย ให้ ผู้คนที่นี่ เป็นไท เสีย เอง แล้ว''

"But I thought all witches were wicked," said the girl, who was half frightened at facing a real witch.

``แต่ฉันเคย คิดว่าแม่มดทุกคน ชั่วร้าย...'' เด็ก หญิงพูด ขึ้น ยังรู้ สึก ครึ่งตระหนกต่อการเผชิญหน้ากับ แม่มด จริงๆ

"Oh, no, that is a great mistake.

``โอ้...ไม่ใช่    นั่น เข้า ใจ ผิดอย่าง ใหญ่หลวงทีเดียว

There were only four witches in all the Land of Oz, and two of them, those who live in the North and the South, are good witches.

มีแม่มดด้วยกันสี่คน เท่านั้น ในดินแดน แห่งออซ และสองคนที่ อยู่ทางทิศ เหนือกับ ทิศ ใต้ เป็นคนดี

I know this is true, for I am one of them myself, and cannot be mistaken.

ฉันรู้ว่า เป็น ความ จริงเพราะฉัน เอง เป็นแม่มดคนหนึ่ง ไม่มีทาง เข้า ใจ ผิด ได้

Those who dwelt in the East and the West were, indeed, wicked witches; but now that you have killed one of them, there is but one Wicked Witch in all the Land of Oz--the one who lives in the West."

แต่แม่มดที่ อยู่ทางทิศ ตะวัน ออก และทิศ ตะวัน ตกนั้น เป็นแม่มด ชั่วร้าย จริงๆตอนนี้ เธอ ก็ ได้ ฆ่าตาย ไปคนหนึ่ง แล้ว เหลือแม่มด ชั่วร้าย อีกคนเดียว ในดินแดน แห่งออซ ทั้งหมด    คนที่ อยู่ทางทิศ ตะวัน ตกนั่นแหละ...''

"But," said Dorothy, after a moment's thought, "Aunt Em has told me that the witches were all dead--years and years ago."

``แต่...''โดโรธี กล่าว ขึ้นหลังจาก คิด อยู่ ชั่ว ขณะ    ``ป้าเอ็มเคยบอกฉันว่าแม่มดตาย ไปหมด แล้วนี่นา...หลายปี แล้ว ด้วย''

"Who is Aunt Em?" inquired the little old woman.

``ป้าเอ็มคือใคร'' หญิง แก่ร่างเล็กถาม

"She is my aunt who lives in Kansas, where I came from."

``ป้าของฉันเอง อยู่ที่แคนซัส...ที่ที่ฉันจากมา''

The Witch of the North seemed to think for a time, with her head bowed and her eyes upon the ground.

ดูเหมือนแม่มด แห่งทิศ เหนือ จะ คิด อยู่ครู่หนึ่ง เธอก้มศีรษะ    ดวงตามอง ไปที่ พื้น

Then she looked up and said, "I do not know where Kansas is, for I have never heard that country mentioned before.

แล้ว ก็เงยหน้า ขึ้นพูด    ``ฉัน ไม่รู้ ว่าแคนซัส อยู่ที่ ไหนเพราะฉัน ไม่เคย ได้ยิน ใครพูด ถึงดินแดนนั้น มาก่อน

But tell me, is it a civilized country?"

แต่บอกฉันหน่อยซิว่า เป็นประเทศอารยะหรือ เปล่า''

"Oh, yes," replied Dorothy.

``โอ้...ใช่ซิ''โดโรธีตอบ    ``

"Then that accounts for it.

ถ้าอย่างนั้น ก็ดี

In the civilized countries I believe there are no witches left, nor wizards, nor sorceresses, nor magicians.

ฉันเชื่อว่า ในประเทศอารยะ ไม่มีแม่มด เหลือ อยู่ อีก แล้ว แล้ว ก็ ไม่มีพ่อมดหมอผีหรือคนเสกเวทมนตร์

But, you see, the Land of Oz has never been civilized, for we are cut off from all the rest of the world. Therefore we still have witches and wizards amongst us."

แต่ว่าดินแดน แห่งออซ ยัง ไม่ เจริญเลยเพราะเรา ถูกตัด ขาดจากโลกภายนอกหมด    ดัง นั้น เราจึง ยังมีแม่มดพ่อมด อยู่''

"Who are the wizards?" asked Dorothy.

``พ่อมดเป็น ใคร''โดโรธีถาม

"Oz himself is the Great Wizard," answered the Witch, sinking her voice to a whisper.

``ออซนั่นแหละเป็นพ่อมดยิ่ง ใหญ่''แม่มดตอบ ด้วย เสียงกระซิบแผ่ว เบา    ``

"He is more powerful than all the rest of us together.

ท่านมีอำนาจมากกว่า ใครๆ ทั้งหมดของพวก เรารวมกัน

He lives in the City of Emeralds."

ท่านอยู่ที่เมือง มรกต''

Dorothy was going to ask another question, but just then the Munchkins, who had been standing silently by, gave a loud shout and pointed to the corner of the house where the Wicked Witch had been lying.

โดโรธีกำลังจะถาม อีก คำ ก็พอดีพวก มันชกิน ส์ที่ ยืน อยู่ถัด ไปเงียบๆนั้น ตะโกน ด้วย เสียงดัง แล้วชี้ ไปที่ มุมบ้านที่แม่มด ชั่วร้ายนอน อยู่

"What is it?" asked the little old woman, and looked, and began to laugh.

``อะไร?''หญิง แก่ร่างเล็กถาม    หัน ไปมอง และ หัวเราะ ขึ้น

The feet of the dead Witch had disappeared entirely, and nothing was left but the silver shoes.

เท้าของแม่มดที่ตายนั้น หาย ไปหมด เหลือ อยู่ แต่รอง เท้า เงิน เท่านั้น

"She was so old," explained the Witch of the North, "that she dried up quickly in the sun.

``นางแก่มาก เหลือกิน ...''แม่มด แห่งทิศ เหนืออธิบาย    ``นางเลย แห้ง ไปกับ แสง แดดอย่างรวด เร็ว''

That is the end of her.

จบสิ้นกัน เสียที

But the silver shoes are yours, and you shall have them to wear."

รองเท้า เงิน เป็นของเธอ แล้ว...เธอควรสวมมัน เสีย

She reached down and picked up the shoes, and after shaking the dust out of them handed them to Dorothy.

เธอเอื้อมไป หยิบรอง เท้า ขึ้นมา    หลังจาก ปัดฝุ่นออก แล้ว ก็ส่ง ให้โดโรธี

"The Witch of the East was proud of those silver shoes," said one of the Munchkins, "and there is some charm connected with them; but what it is we never knew."

``แม่มดแห่งทิศ ตะวัน ออกภูมิ ใจรอง เท้า เงินนี้ นัก...''มันชกิน ส์คนหนึ่ง กล่าว ขึ้น    `` และมันมีอิทธิฤทธิ์ ใน ตัว ด้วย แต่ จะ เป็นอย่างไรพวก เรา ก็ ไม่รู้ ''

Dorothy carried the shoes into the house and placed them on the table.

โดโรธีถือรอง เท้า เข้า ไป ในบ้าน เอาวาง ไว้บน โต๊ะ

Then she came out again to the Munchkins and said: "I am anxious to get back to my aunt and uncle, for I am sure they will worry about me.

แล้วเธอ ก็ กลับออกมาที่พวก มันชกิน ส์ และพูดว่า    ``ฉัน อยาก กลับ ไปหาป้ากับ ลุงของฉันจัง    ฉัน เชื่อว่าท่านคงห่วงฉันมาก

Can you help me find my way?"

ช่วยหาทาง ให้ฉันที ได้ ไหม''

The Munchkins and the Witch first looked at one another, and then at Dorothy, and then shook their heads.

ทีแรกมันชกิน ส์ และแม่มดต่างมองหน้ากัน แล้ว ก็หัน มามองโดโรธีพลางสั่น หัว

"At the East, not far from here," said one, "there is a great desert, and none could live to cross it."

``ทางทิศตะวัน ออก... ไม่ห่างจากนี่ เท่าไร...''คนหนึ่ง พูด ขึ้น    ``มีทะเลทรายกว้าง ใหญ่ และ ไม่เคยมี ใครข้าม เอาชีวิตรอด ไป ได้''

"It is the same at the South," said another, "for I have been there and seen it.

``ทางทิศใต้ ก็ เหมือนกัน...'' อีกคนหนึ่ง พูด    ``ฉันเคย ไป และ เห็นมา แล้ว

The South is the country of the Quadlings."

ทางทิศใต้ เป็นดินแดนของพวก ควอดลิงส์''``

"I am told," said the third man, "that it is the same at the West.

มีคนบอกฉัน...''ชายคนที่สามพูด    ``ว่าทางทิศตะวัน ตก ก็ เหมือนกัน

And that country, where the Winkies live, is ruled by the Wicked Witch of the West, who would make you her slave if you passed her way."

ดินแดนนั้นมีพวก วินกีส์ อยู่ ปกครอง ด้วยแม่มด แห่งทิศ ตะวัน ตกที่ จะคอย เอาเธอ เป็นทาสถ้า ผ่าน ไปทางนั้น ''''

"The North is my home," said the old lady, "and at its edge is the same great desert that surrounds this Land of Oz.

``ทางทิศเหนือ เป็นบ้านฉัน...'' หญิง แก่ กล่าว ขึ้น    `` และ สุดแดน ก็ เหมือนกัน    มีทะเลทรายล้อมรอบดินแดน แห่งออซนี้ ไว้

I'm afraid, my dear, you will have to live with us."

แม่หนู...ฉันเกรงว่าเธอคงต้อง อยู่กับ พวก เรา เสีย แล้ว

Dorothy began to sob at this, for she felt lonely among all these strange people.

ถึงตอนนี้ โดโรธีเริ่มร้องไห้เพราะเธอรู้ สึกเหงา เหลือ เกิน ที่ต้อง อยู่ท่ามกลาง ผู้คนประหลาด เหล่านี้

Her tears seemed to grieve the kind-hearted Munchkins, for they immediately took out their handkerchiefs and began to weep also.

น้ำตาเธอดู จะทำ ให้ หัว ใจ อันเมตตาของพวก มันชกิน ส์เศร้าโศก ไป ด้วย    พวก เขารีบควัก ผ้าเช็ดหน้าออกมา แล้ว ก็เริ่มร้องไห้ตาม ไป

As for the little old woman, she took off her cap and balanced the point on the end of her nose, while she counted "One, two, three" in a solemn voice.

ส่วน หญิง แก่ร่างเล็กนั้น ถอดหมวกออก เอา ปลายแหลมของหมวก ตั้งบน จมูกเธอ    เธอเริ่มนับ ``หนึ่ง ...สอง...สาม'' ด้วย เสียงเคร่งขรึม

At once the cap changed to a slate, on which was written in big, white chalk marks: "LET DOROTHY GO TO THE CITY OF EMERALDS"

ทันใดนั้น หมวก ก็กลาย เป็น กระดานชนวน    มีชอล์กขาว เขียน ไว้ว่า    ``... ให้โดโรธี ไป ยังเมือง มรกต''

The little old woman took the slate from her nose, and having read the words on it, asked, "Is your name Dorothy, my dear?"

หญิง แก่ร่างเล็กดึง กระดานชนวนจาก จมูกหลังจาก อ่านข้อ ความ แล้ว ก็ถามว่า    ``เธอชื่อโดโรธีใช่ ไหม    แม่หนู''

"Yes," answered the child, looking up and drying her tears.

``ใช่''หนูน้อยตอบ    เงยหน้า ขึ้น แล้วเช็ด น้ำตา

"Then you must go to the City of Emeralds.

``ถ้าอย่างนั้น เธอต้อง ไปเมือง มรกต

Perhaps Oz will help you."

บางทีออซจะ ช่วยเธอ ได้''

"Where is this city?" asked Dorothy.

``เมืองอยู่ที่ ไหน''โดโรธีถาม

"It is exactly in the center of the country, and is ruled by Oz, the Great Wizard I told you of."

``อยู่ตรงกลางดินแดนนี้ เลย    ออซพ่อมด ผู้ยิ่ง ใหญ่ตามที่ฉันบอกเธอ แล้วนั่นแหละ ปกครอง อยู่''

"Is he a good man?" inquired the girl anxiously.

``เขา เป็นชายที่ดีหรือ เปล่า'' เด็ก หญิงถามอย่างกังวล

"He is a good Wizard.

``เขา เป็นพ่อมดที่ดี

Whether he is a man or not I cannot tell, for I have never seen him."

ทว่าจะ เป็น ผู้ชายหรือ เปล่าฉัน ก็บอก ไม่ ได้    เพราะ ไม่เคย เห็นเลย''

"How can I get there?" asked Dorothy.

``ฉันจะ ไปที่นั่น ได้อย่างไร''โดโรธีถาม

"You must walk. It is a long journey, through a country that is sometimes pleasant and sometimes dark and terrible.

``เธอต้องเดิน ไป    ทาง ไกลมาก    ผ่านดินแดนที่บางที ก็สะดวก    บางที ก็ มืดน่ากลัว

However, I will use all the magic arts I know of to keep you from harm."

อย่างไรก็ตาม    ฉัน จะ ใช้เวทมนตร์ วิชาที่ฉันรู้ ทั้งหมดปกป้องเธอจาก อันตราย''

"Won't you go with me?" pleaded the girl, who had begun to look upon the little old woman as her only friend.

``เธอจะ ไปกับ ฉัน ได้ ไหม'' เด็ก หญิงร้องขอ    เธอเริ่มถือ ว่ามี หญิง แก่ร่างเล็กนี้ เป็นมิตร แต่ เพียง ผู้เดียว

"No, I cannot do that," she replied, "but I will give you my kiss, and no one will dare injure a person who has been kissed by the Witch of the North."

``ไม่ ได้หรอก    ฉันทำอย่างนั้น ไม่ ได้''เธอตอบ    `` แต่ฉัน จะจูบเธอ แล้ว ก็ จะ ไม่มี ใครกล้าทำ อันตรายคนที่แม่มด แห่งทิศ เหนือจูบ ได้เลย''

She came close to Dorothy and kissed her gently on the forehead.

เธอเข้ามา ใกล้โดโรธี แล้ว ก็จูบที่หน้าผากอย่างแผ่ว เบา

Where her lips touched the girl they left a round, shining mark, as Dorothy found out soon after.

โดโรธีมารู้ทีหลังว่า    ตรงที่ริม ฝีปากเธอสัมผัสนั้น เป็นรอยกลมใสแจ๋วติด อยู่

"The road to the City of Emeralds is paved with yellow brick," said the Witch, "so you cannot miss it.

``ทางไปเมือง มรกตปู ด้วยอิฐสี เหลือง...''แม่มดบอก    ``ฉะนั้น เธอ จะ ไม่หลงทาง

When you get to Oz do not be afraid of him, but tell your story and ask him to help you. Good-bye, my dear."

เมื่อเธอพบออซ    อย่ากลัวเขา แต่จงบอกเรื่อง ราวของเธอ แล้วขอ ให้ เขา ช่วย...ลาก่อน...ที่รักของฉัน''

The three Munchkins bowed low to her and wished her a pleasant journey, after which they walked away through the trees.

มันชกินส์ ทั้งสามโค้ง ให้เธอ แล้วอวยพร ให้ เดินทาง โดยสวัสดิภาพ    หลังจากนั้น พวก เขา ก็ เดินผ่านแมก ไม้จาก ไป

The Witch gave Dorothy a friendly little nod, whirled around on her left heel three times, and straightway disappeared, much to the surprise of little Toto, who barked after her loudly enough when she had gone, because he had been afraid even to growl while she stood by.

แม่มดพยักหน้ากับโดโรธีอย่างฉันมิตร แล้ว หมุน ตัว ไปทาง ปลาย เท้าซ้ายสามรอบ    เธอหายวับ ไปทันที    โต โต้ น้อยประหลาด ใจมาก ถึงกับ เห่าตาม ไป ด้วย เสียง อันดัง ตอนที่เธอหาย ตัว ไป    มันกลัวมานานจน ไม่กล้า แม้ จะส่ง เสียงขู่ คำรามตอนที่แม่มด อยู่

But Dorothy, knowing her to be a witch, had expected her to disappear in just that way, and was not surprised in the least.

แต่โดโรธีรู้ แล้วว่าเธอ เป็นแม่มด และคาดว่าเธอคง จะหาย ตัว ไป แบบนั้น จึง ไม่ประหลาด ใจเลย แม้ แต่ น้อย

Chapter 3. How Dorothy Saved the Scarecrow

บทที่    3    โดโรธีช่วยหุ่น ไล่กา

When Dorothy was left alone she began to feel hungry.

โดโรธีถูก ทิ้ง ให้ อยู่คนเดียว    เธอรู้ สึกหิว

So she went to the cupboard and cut herself some bread, which she spread with butter.

ดังนั้น เธอจึง ไปที่ ตู้กับ ข้าว แล้วตัด ขนมปัง ให้ตน เอง    เธอ เอาเนยทา เสีย ทั่ว

She gave some to Toto, and taking a pail from the shelf she carried it down to the little brook and filled it with clear, sparkling water.

เธอให้โต โต้บ้าง แล้ว หยิบเหยือกจากหิ้งถือ ไปที่ลำธาร น้อย เอา น้ำใสสะอาด ใส่ เสีย เต็ม

Toto ran over to the trees and began to bark at the birds sitting there.

โตโต้ วิ่ง ไปตามต้น ไม้    เริ่มเห่านกที่ เกาะ อยู่

Dorothy went to get him, and saw such delicious fruit hanging from the branches that she gathered some of it, finding it just what she wanted to help out her breakfast.

โดโรธีตามไป จะ เอามันมา    เธอ เห็นผล ไม้น่าอร่อยห้อย อยู่ตามกิ่งก้าน ก็เลย เก็บ เอา ไว้บ้างเพื่อ เป็น อาหารเช้า ตามที่เธอปรารถนา

Then she went back to the house, and having helped herself and Toto to a good drink of the cool, clear water, she set about making ready for the journey to the City of Emeralds.

แล้วเธอ กลับมาที่บ้าน ช่วยตน เอง และโต โต้ ด้วย น้ำดื่ม อันแสน เย็นสะอาด    เธอเตรียม ตัว พร้อมที่ จะ เดินทาง ไปเมือง มรกต

Dorothy had only one other dress, but that happened to be clean and was hanging on a peg beside her bed.

โดโรธีมีเสื้อ ผ้า อยู่ อีก เพียงชุดเดียว แต่ ก็บังเอิญ ซัก ไว้สะอาดแขวน อยู่ที่ขอข้างเตียง

It was gingham, with checks of white and blue; and although the blue was somewhat faded with many washings, it was still a pretty frock.

เป็น ผ้าฝ้ายตาหมากรุกสีขาวกับ น้ำ เงิน แม้สี น้ำ เงิน จะซีดจาง ไป ด้วยการ ซัก ก็ตาม แต่มัน ก็ ยัง เป็นชุดที่น่ารัก อยู่

The girl washed herself carefully, dressed herself in the clean gingham, and tied her pink sunbonnet on her head.

เด็ก น้อยทำ ความสะอาดร่างกายอย่างถี่ถ้วน    สวมชุด ผ้าฝ้าย อันสะอาดนั้น แล้ว ก็คาดหมวกสีชมพู ไว้บนศีรษะ

She took a little basket and filled it with bread from the cupboard, laying a white cloth over the top.

เธอหยิบตะกร้า ใบ น้อย เอาขนมปังจาก ตู้ ใส่ เสีย เต็ม แล้ว เอา ผ้าขาวคลุมข้างบน

Then she looked down at her feet and noticed how old and worn her shoes were.

เธอมองดูที่เท้าของเธอ ก็ เห็นว่ารอง เท้า เก่า และขาดรุ่งริ่ง แล้ว

"They surely will never do for a long journey, Toto," she said.

``คงใช้ เดินทาง ไกล ไม่ ได้ แน่    โต โต้''เธอพูด

And Toto looked up into her face with his little black eyes and wagged his tail to show he knew what she meant.

และโต โต้ ก็จ้องหน้าเธอ ด้วยดวงตาสีดำ พร้อมกับ กระดิกหางเพื่อ แสดงว่ามัน เข้า ใจว่าเธอหมาย ถึงอะไร

At that moment Dorothy saw lying on the table the silver shoes that had belonged to the Witch of the East.

ขณะเดียวกันโดโรธี ก็มอง ไป เห็นรอง เท้าของแม่มด แห่งทิศ ตะวัน ออกวาง อยู่บน โต๊ะ

"I wonder if they will fit me," she said to Toto.

``ฉันสงสัยว่าจะ ใส่ ได้หรือ เปล่านะ''เธอพูดกับ โต โต้    ``

"They would be just the thing to take a long walk in, for they could not wear out."

มันคงใช้ เดินทาง ไกล ได้ดีทีเดียวเพราะ ไม่มีวัน ขาด''

She took off her old leather shoes and tried on the silver ones, which fitted her as well as if they had been made for her.

เธอถอดรองเท้า คู่ เก่าออก    ลอง ใส่รอง เท้า เงิน คู่นั้น ซึ่ง ใส่ เข้า ได้พอดีราวกับ ว่าตัด ไว้สำหรับ เธอ

Finally she picked up her basket.

ท้ายที่สุดเธอ ก็หัน ไป หยิบตะกร้า ขึ้น

"Come along, Toto," she said.

ไป...โต โต้''เธอพูด    ``''

"We will go to the Emerald City and ask the Great Oz how to get back to Kansas again."

``เราจะ ไปเมือง มรกตกัน จะ ได้ขอ ให้ออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่ ช่วยเรา กลับ ไปแคนซัส

She closed the door, locked it, and put the key carefully in the pocket of her dress.

เธอปิดประตู    ลั่นกุญแจ เอาลูก กุญแจ ใส่ กระเป๋า เสื้ออย่างระมัดระวัง

And so, with Toto trotting along soberly behind her, she started on her journey.

และ แล้วเธอ ก็ออก เดินทาง พร้อม ด้วยโต โต้ที่ วิ่งตาม ไปอย่างร่าเริง

There were several roads near by, but it did not take her long to find the one paved with yellow bricks.

ใกล้ๆนั้น มีถนนหลายสาย แต่ เพียง ไม่นานนักเธอ ก็พบถนนสายที่ปู ด้วยอิฐสี เหลือง

Within a short time she was walking briskly toward the Emerald City, her silver shoes tinkling merrily on the hard, yellow road-bed.

ภายใน เวลา ไม่ช้าเธอ ก็ มุ่งหน้า ไป สู่เมือง มรกต    รอง เท้า เงินของเธอกระทบท้องถนนสี เหลืองแสนหนานั้น ส่ง เสียงกรุ๊งกริ๊งร่าเริง

The sun shone bright and the birds sang sweetly, and Dorothy did not feel nearly so bad as you might think a little girl would who had been suddenly whisked away from her own country and set down in the midst of a strange land.

ตะวัน ส่องแสงจ้า    นกร้องเพลงแสนหวาน และโดโรธี ก็ ไม่รู้ สึกกังวลมากนัก    ดัง ที่ท่านอาจ คิดว่า จะเกิด กับ เด็ก หญิง น้อยๆที่จากบ้านเมือง ตนมาอย่างฉับพลันทัน ด่วน ถูกปล่อย อยู่ท่ามกลางดินแดน อันประหลาดนี้

She was surprised, as she walked along, to see how pretty the country was about her.

เมื่อเดิน ไป    เธอประหลาด ใจที่ เห็นภูมิ ประเทศงดงามรอบ ด้าน

There were neat fences at the sides of the road, painted a dainty blue color, and beyond them were fields of grain and vegetables in abundance.

มีรั้วกั้นเป็นระเบียบข้างถนนทาสีขาวสลับสี น้ำ เงิน และถัด ไป เป็นท้อง ทุ่ง เต็ม ไป ด้วยรวงข้าว พืช ผัก เต็ม ไปหมด

Evidently the Munchkins were good farmers and able to raise large crops.

แน่ทีเดียว    พวก มันชกิน ส์ เป็นชาว ไร่ชาวนาที่ดี และ ปลูก พืชผล ได้มากมาย เช่นนั้น

Once in a while she would pass a house, and the people came out to look at her and bow low as she went by; for everyone knew she had been the means of destroying the Wicked Witch and setting them free from bondage.

บางครั้ง บางคราวเธอผ่านบ้าน เรือน ผู้คน ก็ออกมามองเธอ และโค้ง ให้เธอผ่าน ไป    ทุกคนรู้ ว่าเธอ เป็น ผู้ทำลายแม่มด ชั่วร้าย และปลดปล่อย ให้พวก เขา เป็นไทจากพันธะ

The houses of the Munchkins were odd-looking dwellings, for each was round, with a big dome for a roof.

บ้านเรือนที่มันชกิน ส์ อยู่นั้น แสน จะประหลาด แต่ละหลังกลม    มีหลังคา เป็นโดม ใหญ่

All were painted blue, for in this country of the East blue was the favorite color.

ทาด้วยสี น้ำ เงินเนื่องจากภูมิ ประเทศทางทิศ ตะวัน ออกนี้ โปรดปรานสี น้ำ เงินยิ่ง นัก

Toward evening, when Dorothy was tired with her long walk and began to wonder where she should pass the night, she came to a house rather larger than the rest.

ตกเย็น    เมื่อโดโรธีเหนื่อยกับ การ เดินทาง ไกล และเริ่มวิตกว่าเธอ จะ พัก แรมที่ ไหนดี    เธอ ก็มา ถึงบ้านหลังค่อนข้าง ใหญ่กว่าหลัง อื่นๆ

On the green lawn before it many men and women were dancing.

ที่สนามหญ้าหน้าบ้านมีชาย หญิงมากมาย เต้นระบำ อยู่

Five little fiddlers played as loudly as possible, and the people were laughing and singing, while a big table near by was loaded with delicious fruits and nuts, pies and cakes, and many other good things to eat.

มีคนเป่าขลุ่ยตัวเล็กๆ ห้าคนกำลังเป่า อยู่ ด้วย เสียงดัง ผู้คน หัวเราะ และร้องเพลงกันที่ โต๊ะ ตัว ใหญ่ ใกล้ๆมีผล ไม้ ถั่ว    ขนมไพน์    ขนมเค้ก และของน่ากิน อื่นๆวาง อยู่ เต็ม

The people greeted Dorothy kindly, and invited her to supper and to pass the night with them; for this was the home of one of the richest Munchkins in the land, and his friends were gathered with him to celebrate their freedom from the bondage of the Wicked Witch.

ผู้คนต้อนรับ โดโรธีอย่าง ใจดี เชื้อเชิญ ให้เธอกิน และค้าง แรม ด้วย    นี่ เป็นบ้านมันชกิน ส์ที่รวยที่ สุด ในดินแดน และ เพื่อนฝูงของ เขาต่างมาชุมนุมเพื่อฉลองอิสรภาพจากพันธนาการของแม่มด ชั่วร้าย

Dorothy ate a hearty supper and was waited upon by the rich Munchkin himself, whose name was Boq.

โดโรธีกินอาหาร เย็นอย่าง เต็ม ใจ    มันชกิน ส์ชื่อ    ``บ๊อก ผู้มั่งคั่งคอยดูแลเธอ อยู่

Then she sat upon a settee and watched the people dance.

เสร็จแล้วเธอ ไป นั่งดู ผู้คน เต้นรำ''

When Boq saw her silver shoes he said, "You must be a great sorceress."

เมื่อบ๊อกเห็นรอง เท้า เงินของเธอ เขา ก็พูดว่า    ``เธอคง เป็นนาง ฟ้า ผู้ยิ่ง ใหญ่ แน่เทียว

"Why?" asked the girl.

``ทำไมล่ะ?''เด็ก หญิงถาม''

"Because you wear silver shoes and have killed the Wicked Witch.

``    เพราะเธอสวมรองเท้า เงิน และ ฆ่าแม่มดร้ายตายนะซี

Besides, you have white in your frock, and only witches and sorceresses wear white."

``แล้วเธอ ยังสวมชุดสีขาว ด้วย    มีแม่มดกับ นาง ฟ้า เท่านั้น ที่สวมชุดสีขาว

"My dress is blue and white checked," said Dorothy, smoothing out the wrinkles in it.

``ชุดของฉันตาหมากรุกสีน้ำ เงินกับ ขาว''โดโรธีพูด ขึ้นพลางกรีดรอยยับที่ เสื้อ

"It is kind of you to wear that," said Boq. "Blue is the color of the Munchkins, and white is the witch color.

``เป็น ความกรุณาที่เธอสวม เช่นนี้ ''บ๊อกพูด    ``สี น้ำ เงินคือสีของมันชกิน ส์    สีขาว เป็นสีของแม่มด

So we know you are a friendly witch."

เราเลยรู้ว่าเธอ เป็นแม่มด ใจดี''

Dorothy did not know what to say to this, for all the people seemed to think her a witch, and she knew very well she was only an ordinary little girl who had come by the chance of a cyclone into a strange land.

ถึงตอนนี้ โดโรธี ไม่รู้ ว่า จะพูดอะไรเพราะ ผู้คนดู จะ คิดว่าเธอ เป็นแม่มด ไปหมด    เธอรู้ ดีว่าตน เป็น เพียง เด็ก หญิงธรรมดาๆที่มา สู่ดินแดนประหลาด แห่งนี้ ด้วยเหตุ บังเอิญจากพายุไซโคลน เท่านั้น

When she had tired watching the dancing, Boq led her into the house, where he gave her a room with a pretty bed in it.

เมื่อเธอเบื่อดูเต้นรำ    บ๊อก ก็พาเธอ เข้า ไป ในบ้าน    เสนอห้องกับ เตียงนอนน่ารัก ให้เธอ

The sheets were made of blue cloth, and Dorothy slept soundly in them till morning, with Toto curled up on the blue rug beside her.

ผ้าปูเตียงสี น้ำ เงิน และโดโรธี ก็ หลับสนิท ไปจนรุ่งเช้า โดยมีโต โต้นอนขด อยู่ที่พรมสี น้ำ เงินข้างๆ

She ate a hearty breakfast, and watched a wee Munchkin baby, who played with Toto and pulled his tail and crowed and laughed in a way that greatly amused Dorothy.

เธอกินอาหารเช้า อย่าง สุข ใจ และมองดูทารกมันชกิน ส์ น้อยที่ เล่น อยู่กับ โต โต้ดึงหางมัน หัวเราะ เอิ๊กอ๊าก    ทำ ให้โดโรธีขบขันยิ่ง

Toto was a fine curiosity to all the people, for they had never seen a dog before.

โตโต้ เป็น สิ่งน่าฉงนงดงามของคน ทั่ว ไปเพราะพวก นี้ ไม่เคย เห็นหมามาก่อน

"How far is it to the Emerald City?" the girl asked.

``ไกล เท่าไรจึง จะ ถึงเมือง มรกต'' เด็ก หญิงถาม

"I do not know," answered Boq gravely, "for I have never been there.

``ฉันเอง ก็ ไม่รู้ ''บ๊อกตอบอย่างเคร่งขรึม    ``ฉัน ไม่เคย ไปเลย

It is better for people to keep away from Oz, unless they have business with him.

เป็นการดีที่ ผู้คน จะ อยู่ ไกลๆออซถ้า ไม่มีธุรกิจ อะไรกับ เขา

But it is a long way to the Emerald City, and it will take you many days.

ทางไปเมือง มรกตนั้น ไกล    เธอต้อง ไปหลายวัน

The country here is rich and pleasant, but you must pass through rough and dangerous places before you reach the end of your journey."

ภูมิประเทศ แถบนี้ อุดมสมบูรณ์น่า อยู่ แต่เธอ จะต้องผ่าน ไป ในที่กันดาร อันตราย    ก่อน จะ สุดจุดหมาย ปลายทางของการ เดินทาง''

This worried Dorothy a little, but she knew that only the Great Oz could help her get to Kansas again, so she bravely resolved not to turn back.

นี่ทำให้โดโรธีกังวลเล็ก น้อย แต่เธอรู้ ดีว่าออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่ ผู้เดียว เท่านั้น ที่ จะ ช่วย ให้เธอ กลับ ไป ยังแคนซัส ได้    ดัง นั้น เธอจึงตัด สิน ใจอย่างกล้าหาญที่ จะ ไม่ถอยหลัง

She bade her friends good-bye, and again started along the road of yellow brick.

เธอกล่าวอำลาบรรดามิตร และเริ่มออก เดินทาง ไปตามถนนอิฐสี เหลือง อีก ครั้ง

When she had gone several miles she thought she would stop to rest, and so climbed to the top of the fence beside the road and sat down.

เมื่อเดิน ไป ได้หลายไมล์    เธอ ก็ คิดว่าควร จะ หยุด พัก เสียที    เธอปีน ขึ้น ไปบนขอบรั้วข้างถนน นั่งลง

There was a great cornfield beyond the fence, and not far away she saw a Scarecrow, placed high on a pole to keep the birds from the ripe corn.

ตรงรั้วนั้นเต็ม ไป ด้วย ไร่ข้าวโพดมากมาย และ ไม่ ไกลจากนั้น เท่าไรเธอ ก็ เห็นหุ่น ไล่กา ตัวหนึ่ง แขวน อยู่บนเสา สูงเพื่อ ไว้ ใช้ ไล่นก ไปจากข้าวโพดสุกอร่าม

Dorothy leaned her chin upon her hand and gazed thoughtfully at the Scarecrow.

โดโรธีเอามือ เท้าคางเพ่งพินิจหุ่น ไล่กา

Its head was a small sack stuffed with straw, with eyes, nose, and mouth painted on it to represent a face.

หัวของมันทำ ด้วยกระสอบ ใบ น้อยยัดฟาง    มีสีทาตา จมูก    ปาก    เพื่อ ให้ดู เป็น ใบหน้า

An old, pointed blue hat, that had belonged to some Munchkin, was perched on his head, and the rest of the figure was a blue suit of clothes, worn and faded, which had also been stuffed with straw.

หมวกยอดแหลมสีน้ำ เงิน ใบ เก่าๆ ซึ่งคง เป็นของพวก มันชกิน ส์สักคนวางแหมะ ไว้บน หัวมัน    รูปร่าง ส่วนที่ เหลือสวม ไว้ ด้วย เสื้อ ผ้าสี น้ำ เงินชุดหนึ่ง สีจาง และขาดวิ่น    ข้าง ใน อัด ด้วยฟาง

On the feet were some old boots with blue tops, such as every man wore in this country, and the figure was raised above the stalks of corn by means of the pole stuck up its back.

ที่เท้ามีรอง เท้าบูต เก่าๆลายสี น้ำ เงิน เหมือนกับ ที่ ผู้คน ในแดน แถบนี้ ใช้กัน ตัวหุ่นนั้น ถูกยัน ขึ้น ไป เหนือต้นข้าวโพด    แขวนหลังติดกับ เสา ไว้

While Dorothy was looking earnestly into the queer, painted face of the Scarecrow, she was surprised to see one of the eyes slowly wink at her.

ขณะที่โดโรธีเฝ้ามองหุ่น ไล่กาที่มีสีทาหน้าประหลาดอย่างพินิจพิเคราะห์ นั้น เธอแปลก ใจที่ เห็นตาข้างหนึ่ง ของมันกะพริบ ให้เธอช้าๆ

She thought she must have been mistaken at first, for none of the scarecrows in Kansas ever wink; but presently the figure nodded its head to her in a friendly way.

ตอนแรกเธอ คิดว่าเธอคงหลง ไป เองเพราะ ไม่มีหุ่น ไล่กา ในแคนซัสที่ ไหนสัก ตัวกะพริบตา ได้ แต่ แล้วต่อมาหุ่น ไล่กา กลับผงก หัว ให้เธออย่าง เป็นมิตร

Then she climbed down from the fence and walked up to it, while Toto ran around the pole and barked.

เธอจึงปีนลงจากรั้วเดิน เข้า ไปหา    โต โต้ วิ่งเห่า ไปรอบๆเสานั้น

"Good day," said the Scarecrow, in a rather husky voice.

``สวัสดี''หุ่นไล่กาพูด ขึ้น ด้วย เสียง ห้าว

"Did you speak?" asked the girl, in wonder.

``เธอพูดได้ ด้วยหรือ'' เด็ก หญิงถามอย่างสงสัย

"Certainly," answered the Scarecrow.

``แน่ซิ''หุ่น ไล่กาตอบ''

"How do you do?"

``สบายดีหรือ

"I'm pretty well, thank you," replied Dorothy politely.

``สบายดี    ขอบ ใจ''โดโรธีตอบอย่างสุภาพ

"How do you do?"

``เธอล่ะสบายดีหรือ''

"I'm not feeling well," said the Scarecrow, with a smile, "for it is very tedious being perched up here night and day to scare away crows."

``ฉันไม่ สบายเลย''หุ่น ไล่กาตอบ พร้อมกับ ยิ้ม ``น่าเบื่อที่ ถูกแขวน อยู่ที่นี่ ทั้งวัน ทั้ง คืน... ให้ ไล่กา''

"Can't you get down?" asked Dorothy.

``เธอลงมาไม่ ได้หรือ''โดโรธีถาม

"No, for this pole is stuck up my back.

``ไม่ ได้    มีเสาติดหลังฉัน อยู่

If you will please take away the pole I shall be greatly obliged to you."

ถ้าเธอ จะกรุณายกเสาออก    ฉัน จะ เป็น หนี้ บุญคุณ อย่างยิ่ง ทีเดียว''

Dorothy reached up both arms and lifted the figure off the pole, for, being stuffed with straw, it was quite light.

โดโรธีชูแขนทั้งสอง ขึ้น    ยก เอา ตัวหุ่นออกมาจากเสา ตัวหุ่นนั้น แสน เบาเพราะยัด ด้วยฟาง

"Thank you very much," said the Scarecrow, when he had been set down on the ground.

``ขอบคุณมาก''หุ่น ไล่กาพูดเมื่อ ถูกจับ วางลงบน พื้นดิน

"I feel like a new man."

``ฉันรู้สึกราวกับ เป็นคนใหม่ ทีเดียว''

Dorothy was puzzled at this, for it sounded queer to hear a stuffed man speak, and to see him bow and walk along beside her.

โดโรธีงุนงงกับมันนักเพราะประหลาดที่ ได้ยิน หุ่นพูด ได้ และ เห็นมันโค้ง ให้ พร้อมกับ เดินมาข้างๆเธอ

"Who are you?" asked the Scarecrow when he had stretched himself and yawned.

``เธอเป็น ใคร''หุ่น ไล่กาถามหลังจากที่ ยืดแข้ง ยืดขาหาวนอน

"And where are you going?"

``เธอจะ ไป ไหน''

"My name is Dorothy," said the girl, "and I am going to the Emerald City, to ask the Great Oz to send me back to Kansas."

``ฉันชื่อโดโรธี''เด็ก หญิงพูด    ``ฉันกำลัง ไปเมือง มรกต... ไปขอ ให้ออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่ส่งฉัน กลับแคนซัส''

"Where is the Emerald City?" he inquired.

``เมืองมรกต อยู่ที่ ไหน''มันถาม

"And who is Oz?"

``ออซเป็น ใคร''

"Why, don't you know?" she returned, in surprise.

``ทำไมล่ะ    นี่เธอไม่รู้ เลยหรอกหรือ''เธอถาม กลับ ด้วย ความประหลาด ใจ

"No, indeed. I don't know anything. You see, I am stuffed, so I have no brains at all," he answered sadly.

``ไม่... ไม่ จริงๆ    ฉัน ไม่รู้ อะไรเลย    เธอ ไม่ เห็นหรือ    ฉัน ถูกยัด เป็นหุ่น    ฉะนั้น ฉันจึง ไม่มีมันสมอง''มันตอบอย่างเศร้าสร้อย

"Oh," said Dorothy, "I'm awfully sorry for you."

``โอ้''โดโรธีพูด    ``ฉันเสีย ใจกับ เธอ จริงๆ''

"Do you think," he asked, "if I go to the Emerald City with you, that Oz would give me some brains?"

``เธอคิดว่า...''มันถาม    ``ถ้า ฉัน ไปเมือง มรกตกับ เธอ    ออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่ จะ ให้มันสมอง แก่ฉัน ได้ ไหม''

"I cannot tell," she returned, "but you may come with me, if you like.

``ฉันตอบไม่ ได้หรอก...''โดโรธีตอบ    `` แต่เธอ จะ ไปกับ ฉัน ก็ ได้ถ้า เธอ อยาก ไป

If Oz will not give you any brains you will be no worse off than you are now."

แม้ออซ จะ ไม่ ให้มันสมอง    เธอ ก็คง ไม่แย่ ไปกว่า ปัจจุบันหรอก''

"That is true," said the Scarecrow.

``จริงซิ''หุ่น ไล่กาพูด    ``

"You see," he continued confidentially, "I don't mind my legs and arms and body being stuffed, because I cannot get hurt.

นี่    นะ...''มันว่าต่ออย่างกระซิบกระซาบ    ``ฉันไม่วิตกว่าแขนขา และ ตัวฉันยัดฟาง    เพราะฉัน ถูกทำร้าย ไม่ ได้เลย

If anyone threads on my toes or sticks a pin into me, it doesn't matter, for I can't feel it.

ถ้าใครมาร้อย นิ้วฉันหรือ เอา เข็มมาแทงฉัน ก็ ไม่ เป็นไร    เพราะฉัน ไม่รู้ สึกเลย

But I do not want people to call me a fool, and if my head stays stuffed with straw instead of with brains, as yours is, how am I ever to know anything?"

แต่ฉัน ไม่ อยาก ให้ ใครเรียกว่าไอ้โง่    ถ้า หัวฉันมี แต่ฟางยัด แทนที่ จะมีมันสมองอย่างของเธอ    ฉัน จะรู้ เรื่อง อะไรต่ออะไร ได้ ยังไงล่ะ''

"I understand how you feel," said the little girl, who was truly sorry for him.

``ฉันเข้า ใจดีว่าเธอรู้ สึกอย่างไร'' เด็ก น้อยพูด และรู้ สึก เสีย ใจกับ มัน จริงๆ''

"If you will come with me I'll ask Oz to do all he can for you."

``ถ้าเธอ จะมากับ ฉันฉัน จะขอร้องออซ ให้ ช่วยเธอ เท่าที่ จะ ช่วย ได้

"Thank you," he answered gratefully.

``ขอบใจ''มันตอบอย่างสำนึก บุญคุณ

They walked back to the road.

ทั้ง คู่พากัน เดิน กลับ ไปที่ถนน

Dorothy helped him over the fence, and they started along the path of yellow brick for the Emerald City.

โดโรธีช่วยมันข้ามรั้ว และเริ่มออก เดิน ไปตามทางอิฐสี เหลือง มุ่ง ไป สู่เมือง มรกต

Toto did not like this addition to the party at first.

ตอนแรกๆโต โต้ ไม่ชอบ ส่วน เพิ่มเติมที่มี เข้ามาเลย

He smelled around the stuffed man as if he suspected there might be a nest of rats in the straw, and he often growled in an unfriendly way at the Scarecrow.

มันเที่ยวดมรอบ ตัวหุ่นราวกับ สงสัยว่าน่า จะมีรังหนูซ่อน อยู่ ในฟางนั้น และมัน ก็มักขู่ คำรามหุ่น ไล่กาอย่าง ไม่ เป็นมิตรนัก

"Don't mind Toto," said Dorothy to her new friend.

``ช่างโตโต้มัน เถอะ''โดโรธีพูดกับ เพื่อนใหม่ ``

"He never bites."

มันไม่เคยกัด ใครหรอก

"Oh, I'm not afraid," replied the Scarecrow.

''``โอ้...ฉันไม่กลัวหรอก''หุ่น ไล่กาตอบ

"He can't hurt the straw.

``มันทำร้ายฟางไม่ ได้หรอก

Do let me carry that basket for you.

ให้ฉัน ช่วยถือ ตะกร้า ให้เธอนะ

I shall not mind it, for I can't get tired.

ฉันไม่ว่าอะไรหรอก    เพราะฉันเหนื่อย ไม่ เป็น

I'll tell you a secret," he continued, as he walked along.

ฉันจะบอก ความลับกับ เธอ''มันพูดต่อ ขณะที่ เดิน ไปเรื่อยๆ''

"There is only one thing in the world I am afraid of."

``มีสิ่งเดียว เท่านั้น ในโลกนี้ ที่ฉันกลัว

"What is that?" asked Dorothy; "the Munchkin farmer who made you?"

``อะไร''โดโรธีถาม    ``ชาวนามันชกินส์ที่ สร้างเธอ ขึ้นมาน่ะหรือ''

"No," answered the Scarecrow; "it's a lighted match."

``ไม่ใช่''หุ่น ไล่กาตอบ    `` ไม้ขีดจุด ไฟต่างหาก''

Chatper 4. The Road Through the Forest

บทที่    4    ถนนผ่านป่า

After a few hours the road began to be rough, and the walking grew so difficult that the Scarecrow often stumbled over the yellow bricks, which were here very uneven.

สามชั่วโมงผ่าน ไป    ถนนเริ่มขรุขระ และการ เดินทางลำบาก ขึ้นจนหุ่น ไล่กาสะดุดอิฐสี เหลือง ซึ่งปู ไม่ เสมอกัน อยู่ บ่อยๆ

Sometimes, indeed, they were broken or missing altogether, leaving holes that Toto jumped across and Dorothy walked around.

ที่จริงบางทีถนน ก็ขาด ไม่ เชื่อมต่อกัน    มี หลุมที่โต โต้ กระโดดข้าม ไป และโดโรธีต้อง เดินอ้อม

As for the Scarecrow, having no brains, he walked straight ahead, and so stepped into the holes and fell at full length on the hard bricks.

ส่วนหุ่น ไล่กาที่ ไม่มีมันสมอง    มัน เดินตรง ไปเรื่อย และตกลง ไป ใน หลุม    กระแทกอิฐ แข็งอย่างจัง

It never hurt him, however, and Dorothy would pick him up and set him upon his feet again, while he joined her in laughing merrily at his own mishap.

อย่างไรก็ตามมัน ไม่บาด เจ็บนัก และโดโรธี ก็ดึงมัน ขึ้น ยืนบนขา ได้ อีก    มัน หัวเราะ ใน ความ ผิดพลาดกับ เธออย่างร่าเริง

The farms were not nearly so well cared for here as they were farther back.

ไร่นา แถบนี้ ไม่ ได้รับ การดูแลดี เท่ากับ ที่ผ่านมา

There were fewer houses and fewer fruit trees, and the farther they went the more dismal and lonesome the country became.

มีบ้านเรือน น้อยลง และผลิตผลของต้น ไม้ ก็ ไม่หนา แน่น    ยิ่ง เดิน ไกลออก ไป ก็ยิ่ง ท้อแท้ลง    ภูมิ ประเทศ ก็ดู เปล่าเปลี่ยวยิ่ง ขึ้น

At noon they sat down by the roadside, near a little brook, and Dorothy opened her basket and got out some bread.

ตกกลางวันพวก เขา ก็ นั่งลงข้างถนน ใกล้ลำธาร น้อย    โดโรธีเปิด ตะกร้า เอาขนมปังออกมา

She offered a piece to the Scarecrow, but he refused.

เธอส่งให้หุ่น ไล่กาหนึ่ง ชิ้น แต่มันปฏิเสธ

"I am never hungry," he said, "and it is a lucky thing I am not, for my mouth is only painted, and if I should cut a hole in it so I could eat, the straw I am stuffed with would come out, and that would spoil the shape of my head."

Dorothy saw at once that this was true, so she only nodded and went on eating her bread.

โดโรธีเห็น ได้ทันทีว่ามันพูด จริง    ดัง นั้น เธอจึง เพียง แต่พยักหน้า แล้วกิน ขนมปังของเธอ ไป

"Tell me something about yourself and the country you came from," said the Scarecrow, when she had finished her dinner.

``เล่าเรื่อง เธอ ให้ฉัน ฟังซิ และ ก็ เล่าดินแดนที่เธอจากมา...''หุ่น ไล่กาพูด ขึ้นเมื่อเธอกิน อาหาร เที่ยงเสร็จ

So she told him all about Kansas, and how gray everything was there, and how the cyclone had carried her to this queer Land of Oz.

ดังนั้น เธอจึง เล่าเรื่อง ทั้งหมด เกี่ยวกับ แคนซัส ให้มัน ฟัง เล่าว่าที่นั่นทุก สิ่งทุกอย่างดู เป็นสีเทาหม่นหมอง และ เล่าว่าพายุไซโคลน ได้หอบเธอมา ยังดินแดนประหลาด แห่งออซนี้

The Scarecrow listened carefully, and said, "I cannot understand why you should wish to leave this beautiful country and go back to the dry, gray place you call Kansas."

หุ่นไล่กา ฟังอย่างสนอกสน ใจ แล้วพูดว่า    ฉัน ไม่ เข้า ใจเลย    ทำไมเธอจึง อยากจากดินแดน อันงดงาม แห่งนี้ กลับ ไป ยังดินแดนที่หม่นหมอง แห้งแล้งที่เธอเรียกว่าแคนซัส''

"That is because you have no brains" answered the girl.

``นั่นเพราะเธอไม่มีสมอง...'' เด็ก หญิงตอบ

"No matter how dreary and gray our homes are, we people of flesh and blood would rather live there than in any other country, be it ever so beautiful.

``ไม่ว่าบ้าน จะยากจนหม่นหมอง เพียง ใด    เรา ผู้คนที่มี เลือด เนื้อ ก็ อยาก อยู่ที่นั่นมากกว่า ในแดน ใด แม้ จะงดงาม เพียงไร ก็ตาม''

There is no place like home."

``ไม่มีที่ ไหน เหมือนบ้านหรอก

The Scarecrow sighed.

หุ่นไล่กาถอน ใจ

Of course I cannot understand it," he said.

``แน่นอน    ฉัน ไม่ เข้า ใจ''มันพูด

"If your heads were stuffed with straw, like mine, you would probably all live in the beautiful places, and then Kansas would have no people at all.

``ถ้าหัวเธอมี แต่ฟางยัดอย่าง หัวฉัน    เธอ ก็อาจมา อยู่ที่งดงามอย่างนี้ กันหมด แล้วแคนซัส ก็ จะ ไม่มีคน อยู่เลย

It is fortunate for Kansas that you have brains."

แคนซัสโชคดีที่เธอมีมันสมอง''

"Won't you tell me a story, while we are resting?" asked the child.

``เธอจะ ไม่ เล่าเรื่อง อะไร ให้ฉัน ฟังตอนเรา หยุด พักกันหรือนี่'' เด็ก น้อยถาม

The Scarecrow looked at her reproachfully, and answered: "My life has been so short that I really know nothing whatever.

หุ่นไล่กามองเธออย่างเศร้าสร้อย แล้วตอบว่า    ``ชีวิตฉัน สั้นนักจนฉันแทบ ไม่รู้ เรื่อง อะไรเลย จริงๆ

I was only made day before yesterday.

ฉันเพิ่งถูก สร้าง ขึ้นเมื่อวานนี้ เอง

What happened in the world before that time is all unknown to me.

อะไรในโลกที่เกิด ขึ้นก่อน เวลานั้น ไม่รู้ เรื่อง เลย

Luckily, when the farmer made my head, one of the first things he did was to paint my ears, so that I heard what was going on.

โชคดีที่เมื่อชาวนาทำหัวฉัน ขึ้น สิ่งแรก ที่ เขาทำคือ เขียนรูปหู ให้ฉัน    ดัง นั้น ฉันจึง ได้ ฟัง สิ่งที่เกิด ขึ้น

There was another Munchkin with him, and the first thing I heard was the farmer saying, `How do you like those ears?'

มีมันชกินส์ อีกคน อยู่กับ เขา และ สิ่งแรก ที่ฉัน ได้ยิน ชาวนาพูด ก็คือ...``เธอชอบหูนี่ ไหม

"`They aren't straight,'" answered the other.

``มันไม่ตรงนี่ อีกคนตอบ

"`Never mind,'" said the farmer.

``ไม่ เป็นไร    ชาวนาพูด    ``

"`They are ears just the same,'" which was true enough.

มันก็หู เหมือนกันนั่นแหละ ซึ่ง ก็ จริงทีเดียว

"`Now I'll make the eyes,'" said the farmer.

``ทีนี้ฉัน จะวาดตา    ชาวนาพูด

So he painted my right eye, and as soon as it was finished I found myself looking at him and at everything around me with a great deal of curiosity, for this was my first glimpse of the world.

แล้ว เขา ก็ เขียนตาขวา ให้ฉัน และทันทีที่ เขียนเสร็จ ฉัน ก็พบว่า ตัว เองกำลังจ้องดู เขากับ สิ่งรอบกาย ด้วย ความ ตื่น เต้นทีเดียว    เพราะนี่ เป็น ครั้ง แรก ที่ฉัน เห็นโลก

"`That's a rather pretty eye,'" remarked the Munchkin who was watching the farmer.

``ตานั่นสวยดีนี่    มันชกินส์ ตั้งข้อ สังเกต ขณะเฝ้าดูชาวนา

"`Blue paint is just the color for eyes.'

สีน้ำ เงินเหมาะกับ สีตาทีเดียว

"`I think I'll make the other a little bigger,'" said the farmer.

``ฉันคิดว่า จะ เขียนตา อีกข้าง ใหญ่สักหน่อย    ชาวนาพูด

And when the second eye was done I could see much better than before.

เมื่อตาข้างที่สองเสร็จฉัน ก็ เห็น ได้ดีกว่าเดิม

Then he made my nose and my mouth.

แล้ว เขา ก็ เขียน จมูกกับ ปาก ให้ฉัน

But I did not speak, because at that time I didn't know what a mouth was for.

แต่ฉัน ไม่ ได้พูดหรอกเพราะตอนนั้น ฉัน ไม่รู้ ว่าปาก เอา ไว้ทำอะไร

I had the fun of watching them make my body and my arms and legs; and when they fastened on my head, at last, I felt very proud, for I thought I was just as good a man as anyone.

ฉันสนุกกับ การเฝ้าดูพวก เขาทำ ตัวกับ แขนขา ให้ฉัน และเมื่อ เขามัด หัว ให้ฉัน ในที่ สุด    ฉัน ก็รู้ สึกภาคภูมิ ใจยิ่ง เพราะ คิดว่าฉันดี เท่าๆคน อื่นนั่นแหละ

"`This fellow will scare the crows fast enough,' said the farmer.

``หมอนี่จะ ไล่กา ไป เร็วทีเดียว    ชาวนาพูด    ``

มันดูเหมือนคน จริงๆ

`He looks just like a man.'

``ทำไมล่ะ    มันก็ เป็นคนนี่นา... อีกคนพูด และฉัน ก็ เห็น ด้วยกับ เขาอย่างยิ่ง

"`Why, he is a man,' said the other, and I quite agreed with him.

ชาวนาหนีบฉันไว้ ใต้แขน    พา ไป ไร่ข้าวโพด แล้ว ก็ เอาฉันแขวนกับ เสา สูงตรงที่เธอมาพบฉันนั่นแหละ

The farmer carried me under his arm to the cornfield, and set me up on a tall stick, where you found me.

เขากับ เพื่อน เดินจาก ไป ใน ไม่ช้า    ปล่อย ให้ฉัน อยู่ ผู้เดียว...

He and his friend soon after walked away and left me alone.

"I did not like to be deserted this way.

``ฉันไม่ชอบ ถูกปล่อย ไว้อย่างนั้น เลย

So I tried to walk after them.

ฉันพยายามเดินตาม เขา ไป

But my feet would not touch the ground, and I was forced to stay on that pole.

แต่ เท้าฉัน ไม่แตะดิน    ฉัน ถูก บังคับ ให้ติด อยู่กับ เสานั่น

It was a lonely life to lead, for I had nothing to think of, having been made such a little while before.

เป็นการ ใช้ชีวิตอย่าง เปล่าเปลี่ยวยิ่ง ฉัน ไม่มีอะไร จะต้อง คิด ถึงเพราะเพิ่ง ถูก สร้าง ขึ้นมาเมื่อ ไม่นานนี้ เอง

Many crows and other birds flew into the cornfield, but as soon as they saw me they flew away again, thinking I was a Munchkin; and this pleased me and made me feel that I was quite an important person.

กากับนกต่างๆบินลงมาที่ ไร่ข้าวโพด แต่ทันทีที่ เห็นฉันมัน ก็บินหนี ไป    คง คิดว่าฉัน เป็นมันชกิน ส์    ทำ ให้ฉันชอบ ใจมาก    ทำ ให้ฉันรู้ สึกว่าฉัน เป็นบุคคล สำคัญยิ่ง

By and by an old crow flew near me, and after looking at me carefully he perched upon my shoulder and said:

``ครั้ง แล้ว ครั้ง เล่าเจ้า กา แก่ ตัวหนึ่ง บินมา ใกล้ฉัน และหลังจากจ้องดูฉันอย่างพินิจพิเคราะห์ แล้ว    มัน ก็ กระโดด ขึ้นมา เกาะไหล่ฉัน พร้อมกับ พูดว่า...

"`I wonder if that farmer thought to fool me in this clumsy manner.

``ฉันสงสัยจริงว่าเจ้า ชาวนานั่น คิด จะหลอกฉัน ด้วยวิธีเปิ่นๆ แบบนี้

Any crow of sense could see that you are only stuffed with straw.'

กาที่มีหัว คิด ตัว ไหน ก็ตาม จะ เห็น ได้ทันทีว่าแกยัดฟาง ไว้ เท่านั้น เอง

Then he hopped down at my feet and ate all the corn he wanted.

แล้วมัน ก็ กระโดดลง ไปแทง เท้าฉัน    กิน ข้าวโพด เสียมาก เท่าที่ อยากกิน

The other birds, seeing he was not harmed by me, came to eat the corn too, so in a short time there was a great flock of them about me.

นกอื่นๆ เห็นว่า ไม่ ได้รับ อันตรายจากฉัน ก็ เข้ามากิน ข้าวโพด ด้วย    ดัง นั้น ใน ชั่วพริบตาเดียว ก็มีนกฝูง ใหญ่ อยู่รอบฉัน...

"I felt sad at this, for it showed I was not such a good Scarecrow after all; but the old crow comforted me, saying, `If you only had brains in your head you would be as good a man as any of them, and a better man than some of them.

``ฉันเศร้าใจกับ เหตุ การณ์ นี้ เพราะนี่ แสดงว่าฉัน ไม่ ได้ เป็นหุ่น ไล่กาที่ดีเลย แต่เจ้า กา แก่มัน ก็ปลอบ ใจฉัน    มันพูดว่า    ``ถ้า แกมีมันสมอง ใน หัวสักหน่อยแกคง เป็นคนดี เหมือน ใครๆ เขา และ เป็นคนดีกว่าคนบางคน เสีย อีก

Brains are the only things worth having in this world, no matter whether one is a crow or a man.'

ในโลกนี้ มันสมอง เป็น สิ่งเดียวที่มีค่า ไม่ว่า ผู้นั้น จะ เป็นกาหรือ เป็นคน

"After the crows had gone I thought this over, and decided I would try hard to get some brains.

``หลังจากที่พวกกาจาก ไป    ฉันครุ่น คิด และตัด สิน ใจว่า จะพยายามอย่างหนัก ที่ จะหามันสมอง ให้ ได้

By good luck you came along and pulled me off the stake, and from what you say I am sure the Great Oz will give me brains as soon as we get to the Emerald City."

โชคดีที่เธอผ่านมาแล้วดึงฉันลงมาจากเสา    ที่เธอพูดนั้น ฉันมั่น ใจว่าออซ ผู้ยิ่ง ใหญ่ จะ ให้มันสมองฉันทันทีที่เรา ไป ถึงเมือง มรกต...''

"I hope so," said Dorothy earnestly, "since you seem anxious to have them."

``ฉันก็หวังว่าอย่างนั้น ...''โดโรธีพูดอย่างกระตือรือร้น    ``เพราะเธอดู อยาก ได้มัน เหลือ เกิน ''

"Oh, yes; I am anxious," returned the Scarecrow.

``โอ้...ใช่ซิ    ฉันอยาก ได้''หุ่น ไล่กาตอบ

"It is such an uncomfortable feeling to know one is a fool."

``มันเป็น ความรู้ สึก ไม่ สบายเลยที่รู้ ว่าตน เป็นไอ้โง่''

"Well," said the girl, "let us go."

``เอาละ'' เด็ก หญิงพูด    `` ไปกัน เถอะ''

And she handed the basket to the Scarecrow.

แล้วเธอ ก็ส่งตะกร้า ให้หุ่น ไล่กา

There were no fences at all by the roadside now, and the land was rough and untilled.

จากนั้นไป ไม่มีรั้วข้างถนน อีกเลย และ พื้นดิน ก็ขรุขระขาดการคราดไถ

Toward evening they came to a great forest, where the trees grew so big and close together that their branches met over the road of yellow brick.

ใกล้ ค่ำพวก เขามา ถึงป่า ใหญ่    ต้น ไม้ ขึ้น สูง ใหญ่ชิดกันจนกิ่งก้านจดกัน เหมือนถนนอิฐสี เหลือง

It was almost dark under the trees, for the branches shut out the daylight; but the travelers did not stop, and went on into the forest.

ใต้ต้น ไม้ดูเกือบ มืด    เพราะกิ่งกั้นแสง ตะวัน ไว้หมด แต่นัก เดินทาง ก็มิ ได้ หยุด และ เดินต่อ เข้าป่า ไป

"If this road goes in, it must come out," said the Scarecrow, "and as the Emerald City is at the other end of the road, we must go wherever it leads us."

``ถ้าถนนนี้ เข้า ไปข้าง ใน ได้มัน ก็ต้องโผล่ออกมา อีกจน ได้''หุ่น ไล่กาพูด    ``ถ้า เมือง มรกต อยู่ สุด อีก ด้านถนนเรา ก็ต้อง ไป ไม่ว่ามัน จะนำ เรา ไป ไหน''

"Anyone would know that," said Dorothy.

``ใครๆ เขา ก็ คิดอย่างนั้น ''โดโรธีพูด

"Certainly; that is why I know it," returned the Scarecrow.

``แน่ซิ...นั่นแหละฉัน ถึงรู้ ...''หุ่น ไล่กาตอบ

"If it required brains to figure it out, I never should have said it."

``ถ้าต้อง ใช้มันสมอง คิดฉันคง ไม่พูดออกมาหรอก''

After an hour or so the light faded away, and they found themselves stumbling along in the darkness.

ประมาณหนึ่ง ชั่วโมงผ่าน ไป    แสงจางลงทุกทีๆ    พวก เขาเริ่มสะดุด ไปมา ใน ความ มืด

Dorothy could not see at all, but Toto could, for some dogs see very well in the dark; and the Scarecrow declared he could see as well as by day.

โดโรธีมองอะไรไม่ เห็น แต่โต โต้มอง เห็นเพราะหมาบาง ตัวมอง เห็น ได้ดี ใน ความ มืด และหุ่น ไล่กา ก็ ประกาศว่าตน เห็น ได้ดี เท่าๆกลางวัน

So she took hold